"Baby, look at me. Who would have ever thought that we would be standing here together? I can't even believe it myself.. How many times did I not almost leave you? And how many times did you not almost leave me?? You cannot just forget all that. You cannot just abandon all the work we put into this. You cannot just.." Silence. I tried to stay breathing and keep my heart in my chest. It was as if it was pounding so hard, that it could come out any time soon. I took a deep breath and blinked a couple of tears away. I gulped the lump in my throat down. "You cannot just leave."

He looked at me. Silent tears were streaming down his face. "I'm sorry," he said. One tear dripped off his chin. "I'm so sorry."
And with those words, he turned around and started walking away. My glance followed his back and saw how he turned around and looked back one more time. One time only..

And that's when I let the tears stream down my face. My ears forgot how to hear and couldn't hear all the sobs my body let out, but I could feel my chest humping up and down like crazy. My knees forgot how to carry all of my body weight and so I sank into the floor. My head forgot how to think and there I lay: on the ground, half conscious/half unconscious,- my tears making ripples in the little pool underneath me. If it weren't for the weather, I would've thought it had all come out of my eyes..


I stopped crying and I just thought of everything that had happened.
What... How... It wasn't very productive.
..His hair has the scent of coconuts. He uses this special shampoo, you see. German shampoo. And it smells great. Always when I wake up in the morning, the first thing I do, is sniffing his hair for a bit and then get up to get him some juice. I don't even know whether he likes the juice or not, but he always drinks the glass down till the last drop, which must say something about him, I guess..


When the rain stopped, something inside me snapped. I think I woke up,- literally and figurally. I tried to get up. My head was filled with saw-dust and I couldn't think straight. I don't know for how long I've been crying on the floor there, but it couldn't be less than three hours and a half; except for the streetlamp, some couple of meters ahead, it was almost completely dark.
Whilst walking in the direction of where I supposed my bike should be, I saw him. With his back he leaned against a tree, his head hanging down; as if waiting for something,-
or someone.

And before I could even think of why he stood there and what was best for me to do, I started running. I don't believe I've ever run that fast before, but at least.. It was for a certain purpose. Him. I knew that if I really didn't want to lose him, I had to give it my everything. I had to show him I cared, that I wanted him back. And that I meant it, when I had promised him all those times, that I would never let go of him.
And so I ran and ran. And ran. Till I stood right in front of him. We stood in front of each other and looked each other right in the eye and after a moment or three, he hugged me. He pushed his chest against my chest and I felt his heart beating against mine. Or was it mine against his?


"Baby?" His grip softened, but didn't let go.
"Hmm?" I still wasn't really able to talk, as you lot most probably understand.
"I'm sorry," his voice broke and as I heard, I grabbed him and held him tight.
"I love you," it's ok, I whispered. "I love you."
And as I did so, I sniffed his hair. It didn't smell of coconuts, funny enough. It smelled of rain. It smelled of hair that had been in rain. For a long, long time.


And that was when I knew I loved him.
And that we would be fine.

Tags: coconuts and rain, kokosnoten, liefde, love, regen, short story
Current Location: macbook, hong kong ♥
Current Music: Tom Felton,- Time Well Spent

I wish I could take the wise advice: live and love with no fear.
"Love is giving people the possibility to hurt you, but trusting them not to"

Unfortunately, I'm really careful with whom I trust and because of that.. I don't live life to the fullest.
Ah well. I live it as full as I can, but I would like to learn how to love properly.

Tips, anyone?

Cheers!

Tags: take my advice, writer's block
Current Location: hong kong
Current Mood: scared

My greatest accomplishment was getting over my eating disorders. Well, I didn't exactly 'get over' them, but I am a lot better now. I don't believe that people who ever had an eating disorder, can totally get over it. It'll always be hard for them to live with what happened and they'll always have to be careful they don't go backwards again.
Sometimes, when I'm feeling down, I have two options. Actually, I have more options, but in my mind I only have two at that moment, because that's just what my body knows: 2 options, black or white, hold or let go, spit or swallow. The two options I have when I'm feeling like worthless shit, are:
1. stop eating; and
2. start eating.
Two complete opposites that are still very important in my life. I have to pay attention really carefully, because otherwise, I might slip down the hill again and going back to the hospital is the last thing I would like.

I used to say I wasn't anorexic and bulimic, but I know better now. That's a great accomplishment already, because since I've been able to say that, I've been able to move on from it. And that means the world to me.

Tags: life journeys, writer's block
Current Mood: hungry
Current Music: into the west, annie lennox

Staring out the window.
Exquisite fireworks inside of me,
My head and outside.
I hear a yell.
Nobody looks up, around,
Or even wonders.

It's cold, freezing cold.
The fireworks go on,
There's nowhere to hide.
Why, you wonder.
I wonder, shut the door,
My mobile phone's slumbered.

Colder, clothes come off.
The less clothes, the warmer,
And a headache.
Tingling touch, warm snow.
With a kiss, there floats a breeze,
And the door bangs open.

Sorrow dashes into the room.
Panties, rolled back on,
Combed hair. Such a mistake.
Pink lipgloss, wiped off of his right cheek.
The fireworks stopped, but...
My heart's not broken.

Current Location: 'top
Current Mood: satisfied
Current Music: Prescilla

Je ziet het niet. Of je doet alsof.
Daar ben je wel goed in, hè? Als jij doet alsof, dan sta ik er maar een beetje bij en kijk ernaar. Waar heb je dat geleerd?
Je moeder doet altijd wel goed alsof. Ze kijkt naar me en als ze dan ziet dat ik naar haar kijk, dan lacht ze naar me. Zo'n slijmerig lachje, zo van kijk dan hoe goed ik kan doen alsof. Ja, dat kan ze hoor. Mij altijd minder eten geven en als ik dan vraag om meer, wat logisch is want je weet hoe weinig ze me altijd geeft, me met grote ogen aankijken en zeggen:"O schat, ik dacht dat je dit niet zo lekker vond?" Wat is het toch een prachtmens, die moeder van jou.
Die vader van je kan niet zo goed doen alsof. Als we dan een film aan het kijken zijn en hij komt binnen, dan ruik je gewoon die irritatie. Hij rolt nog net niet met zijn ogen en probeert zijn gezicht in de plooi te houden als hij vraagt:"Blijf je weer eten?" Hij doet wel zijn best, moet ik zeggen; na zo'n opmerking probeert hij in ieder geval een glimlachje tevoorschijn te toveren. Maar nee, je hebt het niet van je vader.
Je opa en oma ken ik niet, hoewel ze vast goed konden doen alsof. Dat is iets van die generatie, heb ik eens ergens gelezen.
Maar je ziet het dus niet. En ik doe mijn best het niet te zien. Maar ik ben niet zo goed in doen alsof. Ik ben niet zoals jij. Zodra ik 's ochtends mijn ogen opendoe en je prachtige foto op mijn nachtkastje zie staan, kan ik er niet omheen. Ik krijg er tranen van in mijn ogen en hoewel ik zeg dat alles 'okee' is als je het vraagt, ga ik met steeds meer moeite naar je toe. Het doet me pijn en ik probeer het te verbergen, want je weet het maar nooit... Misschien gaat het nog over en is dit iets waar we gewoon even doorheen moeten. Maar het is echt moeilijk.
Ik ben niet zoals jij. Ik kan niet doen alsof. 

Current Location: laptop.
Current Mood: indescribable
Current Music: Cansei de Ser Sexy

Ze stond maar; een beetje te kijken.
Ze stond vanaf een afstandje naar haar eigen leven te kijken, wat zich alsmaar sneller en sneller leek af te spelen, als een dvd die vooruitgespoeld wordt.
Ze stond van buiten naar binnen te kijken door zo'n klein rond raampje - zo één als uit een onderzeeër.
Ze stond te huilen. De tranen vielen als dikke regendruppels op ramen en ruiten. Ruitenwissers gingen heen en weer, maar nooit snel genoeg om al dat water op tijd weg te krijgen. Nooit snel genoeg om zicht te krijgen op de weg. Nooit snel genoeg om de wangen te drogen.
De ruis van de vooruitgespoeld wordende dvd, het geluid van het tikken van de zoute tranen op de ramen en het piepen van de ruitenwissers die steeds sneller heen en weer gingen, maar nooit snel genoeg. Alle geluiden door elkaar vormden een verhaal, wat maar in haar hoofd bleef rondspoken.
Ze stond daar maar; een beetje te kijken.
Haar tranen vielen naar beneden alsof het die van God waren en ze ergens van daarboven kwamen. Ze spatten uiteen op de ramen en de wind loeide. Zij verloor haar tranen, zoals de bomen hun bladeren verloren. Maar terwijl ze al die kleine stukjes traan, die kleine stukjes van haar ziel, verloor, won ze er iets belangrijks bij.
Ze was zo machtig als een Godin. Ze kon altijd ophouden met huilen. Ze kon altijd de straat uitlopen waarin ze nu stond,- wanneer dan ook. Stap voor stap, traan voor traan, tot alle tranen op waren, maar de stappen nog lang niet. Weg - die straat uit.
Ze kon de hele wereld aan na deze ene straat. Nog één laatste blik naar binnen, nog één laatste twijfel en toen die eerste stap - de andere kant op.
Ze liep daar maar; met de zon op haar gezicht. En de gordijnen daar ergens achter haar dicht. 

Current Location: 'top.
Current Mood: groggy
Current Music: Telepopmusik [Breathe]

Ik zuchtte en pakte haar pantoffels. "Ik kom er zo aan," riep ik.
Stilte. En toen... Gehuil. Een schelle vrouwenstem huilde:"Ga niet weg. Kom terug! Ga n-niet w-w-..." Tranen sprongen mij in de ogen. Ik veegde ze met mijn linkermouw weg en liep de trap op. Zachtjes zingend liep ik haar kamer in.
"I can't stop myself from falling
Falling back again
In the morning
Baby, in the afternoon."
Grote, betraande ogen staarden me aan. "En hoe gaat het hier?" vroeg ik terwijl ik haar uit bed hielp. "Weer last van nachtmerries?" Ik veegde haar tranen weg en knielde voor haar op de grond. Ze pakte mijn hoofd met twee handen vast en gaf een kus op mijn voorhoofd. "Je bent een goede jongen," zei ze. Ik knikte en hielp haar overeind.

Ik kamde haar haren en zocht vervolgens naar haar kleren. Toen kwam er van beneden ineens een gil. Ik liet alles vallen wat ik vasthield en stormde naar beneden. "Wat is er!"
En daar stond ze, huilend. Mijn moeder. Ze had haar jas verkeerd geknoopt aan. Op de grond lag haar hoed. "M-m-mijn hoed," snikte ze. Ik raapte de hoed op en wilde hem terughangen. "Nee!"
Ik keek haar verbaasd aan - de hoed nog in mijn hand. "Ik wil hem.. hem op," stamelde ze. En een stuk beslister vervolgde ze:"We gaan naar het dorp."

Ik knoopte haar jas opnieuw en zette de hoed op haar hoofd, gaf haar de wandelstok aan en stapte in mijn schoenen. "Wil je voorin zitten?" Ik opende de deur. Mijn moeder keek me stomverbaasd aan.
"Lopen. Ik wil lopen hoor."
"Okee, dan gaan we lo..."
"Nee! Ik-wil-lopen!"
"Ja, dat is goed. Gaan we lopen. Kom maar, we gaan lopen."

Op de terugweg wilde ze een ijsje. Ik voelde in mijn broekzakken en had net niet genoeg geld voor twee ijsjes. Nouja..
Ze had haar ijsje nog niet of ze wilde weer naar huis:"Snel! Anders ziet pappa dat ik uit bed ben geweest! We moeten wel eerder thuis zijn dan pappa hoor!"
Ik voelde dat ik rood werd en met een brok in mijn keel betaalde ik het ijsje. Ja, pap. Al kwam je maar éven terug. Ook al was het alleen maar om te zien dat ze uit bed was, in plaats van erin.

We liepen terug en als een klein kind genietend van haar aardbeienijs, vroeg ze:"Wil je dat weer voor me zingen? Ik vond het wel mooi hoor." En ik zong.
"I try to quit you but I'm too weak
Waking up without you
In the morning
Baby, in the afternoon." Ik dacht aan vroeger.
"Funny how my favourite shirt
Smells more like you than me," ze begon mee te zingen.
"Bitter traces no one can see
In the morning
Baby, in the afternoon."

Ik keek naar haar. Mijn moeder. Haar ijsje was al bijna helemaal gesmolten en drupte nu in haar mouw. Mijn arme moeder. Met haar scheefgezakte hoed op haar hoofd en haar bloemetjes-pyjama en pantoffels nog aan.

Current Location: doh achter mn 'top.
Current Mood: anxious
Current Music: Cansei de Ser Sexy

I grabbed her hand and hold it tight. Then I quickly looked down, to the ground underneath our feet. My shoes looked old and pretty dirty, but that's the way I like 'em best. Her shoes, however, were looking all shiny and new - they couldn't possibly fit her comfortably.
She pinched my hand and I looked up, to her tiny, beautiful face. I loved her - oh, how I loved that girl.
I smiled but then with a sob she began to cry.
'What's wrong?' I tried asking. 'What..' was what slipped off my lips.
It was probably the most scary moment in my entire life and I - I just didn't know what to do.

She told me the tears she was crying for me were like the tears God uses to cry for the weather. They're just necassary.
She kept smiling while the tears kept falling down from her gracious eyes - oceans of naked emotions. They rolled down, all the way down to her chin, as the waves washed upon the beach and got absorbed by the sand on my hand.
'I really love you, you know.'
-'I.. I do.' I pinched her hand.
'It's just..'
-'What? What is it?'
'I just don't wanna lose you. I would miss you too much.' Another sob.


I woke up next morning to find she'd already left.
And all she left behind, was a note on my secretary -

To the most wonderful person I've ever met.

I was so scared of you - you can't even imagine. I was scared of calling you up, talking to you or doing anything with you, really. Oh, I was so scared. You and that horrible perfection of yours. Damn all of it.

The day you were gonna realise how perfect you are, was going to arrive soon anyway. And I just could not wait till that day.
So I'm sorry, but there was no other option left. I could not just wait till the day you were gonna leave me. I could not just.. Well, I couldn't. I'd rather leave myself, with a wonderful last memory of you, than just sit here and wait for you to do it.
I'd rather jump in front of a train with a magnific memory of us, still fresh on my mind - knowing all about our love.. Than jumping in front of that train, due to selfpity.

And now all we were and were not - is written in the clouds.


I loved you..
And I still do.
Forever
& ever more

Yours.



PS: I left you my shoes.
Please don't forget me.




I stood up and burnt the goddamn piece of paper.
I got on a train and with tsunamis gushing out of my eyes, I opened a window. And threw the ash away.
Now all we were and were not - is written in the clouds.


I won't ever forget you.  






When I came home, I was exhausted. I went to my room immediately and fell on my bed - I was almost sleeping already.
But then I remembered - I had forgot something.
I looked around in my room and there they were - all shiny and new. She'd put a red ribbon on them and then settled them under my chair. As if they were never used and will never be used, either..
At a stretch I got on my feet and put the shoes on. I sat there, on the ground and I couldn't stop crying.
That's how I fell asleep that day.
And the day after.

And the day after that.

Current Location: thuis
Current Mood: loved
Current Music: colbie caillat

Hallo.

Ik geloof niet dat er ook maar IEMAND is die dit nu aan het lezen is, maar mocht je heel per ongeluk op deze site zijn beland: hallo.
Wat nutteloos dit. Ik ga nog even kijken hoe dat hele Livejournal in elkaar zit. Ik snap er niks van.



Daaag, bedankt voor je tijd en graag tot ziens [zucht],

-Mil.

Tags: meedee meedee
Current Location: @ Roel
Current Mood: in paniek
Current Music: Manu Chao